A | A | A

KASKADOWE ARKUSZE STYLÓW (CSS)

Po stworzeniu semantycznego kodu XHTML, który przeszedł walidację oraz spełnia warunki dostępności można uznać, że struktura zawartości jest gotowa. Kolejnym etapem tworzenia serwisu, zgodnie z zasadą trzech warstw Internetu jest stworzenie arkusza styli kaskadowych CSS, który zmieni prezentację treści i wygląd strony internetowej.

Kaskadowe arkusze stylów (z ang. Cascading Style Sheets, CSS) to język służący do opisu formy prezentacji (wyświetlania) stron WWW stworzonych przy pomocy języka znaczników. Arkusz stylów CSS to lista dyrektyw (tzw. reguł) ustalających w jaki sposób ma zostać wyświetlana przez przeglądarkę internetową zawartość wybranego elementu (lub elementów) XHTML lub XML. Można w ten sposób opisać wszystkie pojęcia odpowiedzialne za prezentację elementów dokumentów internetowych, takie jak rodzina czcionek, kolor tekstu, marginesy, odstęp międzywierszowy lub nawet pozycja danego elementu względem innych elementów bądź okna przeglądarki. Wykorzystanie arkuszy stylów daje znacznie większe możliwości pozycjonowania elementów na stronie, niż oferuje sam XHTML.

CSS został stworzony w celu odseparowania struktury dokumentu od formy jego prezentacji. Separacja ta zwiększa zakres dostępności witryny, zmniejsza zawiłość dokumentu, ułatwia wprowadzanie zmian w strukturze dokumentu a także zwiększa dostępność pozwalając na tworzenie układów strony bez używania tabel. CSS ułatwia także zmienianie renderowania strony w zależności od obsługiwanego medium (ekran, palm top, dokument do druku, czytnik ekranowy). Stosowanie zewnętrznych arkuszy CSS daje możliwość zmiany wyglądu wielu stron na raz bez ingerowania w sam kod XHTML, ponieważ arkusze mogą być wspólne dla wielu dokumentów.

Historia CSS

Pierwotnie HTML był językiem wyłącznie do opisu struktury dokumentu. Z czasem zrodziła się potrzeba ożywienia wyglądu dokumentów i lepszej prezentacji zamieszczonej treści. Powoli pojawiały się nowe znaczniki HTML pozwalające kontrolować kolory, typografię, dodawać nowe media jak obrazy i animacje. Te niestandardowe rozszerzenia języka HTML realizowane były niezależnie przez najpopularniejszych producentów przeglądarek bez jakiekolwiek współpracy. Doprowadziło to do zaimplementowania nowych znaczników działających tylko i wyłącznie w konkretniej grupie przeglądarek. Projektanci stron internetowych zostali zmuszeni do serwowania użytkownikom różnych wersji tej samej witryny w zależności od użytej przez nich przeglądarki. Uzyskanie identycznego wyglądu w różnych przeglądarkach było praktycznie niemożliwe. Håkon Wium Lie jako pierwszy zaproponował użycie CHSS (Cascading HTML Style Sheets) w październiku 1994 roku. Później Lie i Bert Bos pracowali wspólnie nad standardem CSS (literka H została usunięta ze względu na możliwość stosowania stylów do innych języków podobnych do HTML).

W tym czasie została utworzona organizacja World Wide Web Consortium, która kierowana przez Lie'a i Bosa przejęła prace nad CSS. Pod koniec 1996 roku wydano oficjalną dokumentację CSS, Kaskadowe arkusze stylów, poziom 1. W3C zatwierdziło dwa oficjalne standardy styli: CSS 1 i CSS 2. Przygotowywana jest też zrewidowana wersja CSS o numerze 2.1. Trwają również prace nad CSS3. Wersja ta w stosunku do poprzedników wzbogaci się o wiele selektorów oraz właściwości, nowością jest także modułowy charakter języka - nie będzie to już jednolita rekomendacja, lecz kilkadziesiąt osobnych dokumentów, co pozwoli na włączanie lub wyłączanie odpowiednich modułów w przeglądarkach w zależności od chwilowych potrzeb.

Kilka miesięcy po opublikowaniu specyfikacji CSS1 pojawiła się przeglądarka Internet Explorer 3 zapewniająca podstawową obsługę kaskadowych styli. Była to ważna cecha, która dawała przewagę przeglądarce Microsoftu w erze dominacji Netscape Navigatora. Obsługa CSS1 była na tyle dobra, że można było porzucić niestandardowy znacznik <font> i rozpocząć eksperymentowanie z marginesami i innymi elementami układu CSS. Niestety projektanci napotkali problemy związane z niekompletną i pełną błędów implementacją CSS1. Pod koniec 1997 roku światło dzienne ujrzała przeglądarka IE4, w której poprawiono obsługę CSS1. Netscape po raz pierwszy w wersji 4 zaprezentował interpretowanie CSS1, niestety mimo obsługiwania znacznej części, zawierał sporo rażących błędów. IE4 zachowywał się w przewidywalny sposób, NN 4 niszczył układ. Powszechne było nawet przekonanie, że CSS jest wadliwy. Wielu projektantów porzuciło CSS, błędy w dominującej w tamtym okresie przeglądarce Netscape Navigator spowodowały opóźnienie powszechnego przyjęcia standardu CSS.


Skocz do góry strony ↑